Sinds 2020 is het mijn doel om de Ultra Trail Mont Blanc te lopen. Een wedstrijd over 176 kilometer met 10.000 hoogtemeters. Hiervoor moet je je kwalificeren door “Running Stones” te verzamelen. Het proces van kwalificatie bewaar ik voor een volgende blog post: Maurice Kram road2UTMB.
De Ultra trail des Paiens is een wedstijd van 115 kilometer waarbij 4.500 hoogtemeters worden overbrugd. Voor deze wedstrijd is de langste wedstrijd die ik heb afgelegd 89 kilometer bij de afgelaste editie van de Run Forrest Run Indian Summer Ultra in 2020. Een behoorlijke tijd geleden. De wedstrijd loopt door de Vogezen en we hebben daarom de finishplaats Obernai als uitvals basis. De start is in het dorpje Orschwiller op ongeveer 25 minuten rijden. Vanuit deze plaats loop je naar een kasteel, ruïne of klooster in de ‘bergjes’ rondom de plaats om vervolgens af te dalen naar het volgende dorpje. Dit herhaal je een aantal keer waarna je finsht in Obernai.
Wedstrijd
Het wedstrijdplan was simpel. Niet te hard weg en de 2e helft versnellen. Daarnaast goed blijven eten en drinken en waar nodig verplicht op een tussenpost blijven totdat de crew (Lianne) tevreden is. De weersvoorspellingen waren regen en onweer tussen 12.00-17.00. De afgelopen dagen had het ook veel geregend en de 100 mijl was op zaterdag een paar keer stil gelegd wegens de hevige regenval. Na de start begon ik zoals gepland rustig aan. De eerste 3km waren een aanloop naar de eerste klim van 400hm naar Haut Konigsburg waar de eerste verzorgingpost zou zijn.
In de eerste klim voelde ik direct dat ik echt veel sterke was dan ik had verwacht, waarbij ik op veel plekken nog kon rennen. Ik probeerde mijzelf nog wel in te houden, maar ging wel mee met de toen nog grote menigte. Naarmate de klim vorderde begonnen de groepjes kleiner te worden en zag je al wat bleke gezichten om je heen.Eenmaal bii het kasteel zou Lianne klaar staan met eten en drinken, maar ik zag haar niet. Ik vermoede dat ze richting deze post in de file had gestaan en het niet heeft kunnen halen (dat bleek achteraf te kloppen. Ik heb hier een paar tucjes gepakt en ben doorgelopen. Ik kwam 20 minuten sneller door dan verwacht. Vanaf hier volgde een afdaling van ongeveer 8km met ondertussen een paar kleine klimmetjes (200hm).
Bij de 2e verzorgingspost (Chatenoi) stond Lianne klaar en kon ik alles bijvullen wat ik nodig had. De temperatuur begon aardig te stijgen, en de voorspelde onweer en regen kwam niet. Vanaf hier liepen we 4km over asfalt richting de nieuwe klim. Daar begonnen de eerste tekenen van de hevige regenval duidelijk te worden. Zodra we van het fietspad af kwamen stonden we tot onze knieën in de modder. Vanaf daar begonnen de serieuze stijgingen met veel modderstromen. Eenmaal boven was het afdalen naar Andlau, maar ook daar stroomde veel water en stonf ik tot aan de knieën in de modder. Daardoor werd naar beneden rennen soms erg gevaarlijk en waar je hoopt wat tijd te besparen kost het je juist veel energie. Omdat het warmer was dan ik had verwacht en ik langer onderweg was had in met nog 5km te gaan geen drinken meer en merkte ik de eerste krampen in de hamstring. Ik bleef doorgaan met het idee dat ik in de volgende verzorgingspost eerst bij moest drinken en dat er nog niet veel schade is geleden. Maar dit was wel een moment dat ik begon te twijfelen of het zou gaan lukken.
Eenmaal in Andlau (km 51) heb ik 1,5 liter gedronken (cola, water, isodrank) en alles weer bijgevuld. Ik heb drop en koekjes en een krentenbol meegenomen. Vervolgens naar de volgende klim gewandeld omdat ik verschrikkelijk misselijk was (hoe zou dat komen..🙈) maar na 5 minuten merkte ik dat de energie weer terug begon te komen. Door naar Barr waarvoor een kleine klim en daling getrotseerd moeten worden. Vanaf Barr wist ik dat het echt zou beginnen. Als ik de volgende 30km door zou komen dan ga ik het halen. Het begon met de klim van Barr naar Saint Odille een klim van 7,5km en 450 hoogte meters. De steilste stukken gingen tegen de 60% stijging waar ik alleen door mijn stokken vast te houden niet om zou vallen.
Ik kwam boven bij het klooster van Saint Odille, daar wist ik dat de zwaarste klim over was. Veel mensen zij na deze klim uit de wedstrijd gestapt en dat kreeg ik ook van Lianne en de andere support te horen. Ik heb hier even gezeten om bij te komen heb alles bijgevuld en ben verder gegaan. Wetende dat de volgende keer dat ik op een post aankom ik verder ben gegaan dan ik ooit ben geweest. Nu volgden een korte afdaling en een paar korte klimmen om vervolgens de afdaling richting Klingenthal in te zetten. Ook hier kon er bijna niet harder dan 9a10 per uur worden gedaald omdat harder niet verantwoord was. Door het vele remmen tijdens het lopen begonnen de hamstrings ook meer en meer te protesteren.
Uiteindelijk kwam ik in Klingenthal (km 91). Hier heb ik schonen sokken aangedaan en wat blarenpleisters geplakt.. om vervolgens de “laatste” zware klim te starten.Omdat hierna bijna alle hoogtemeters over zouden zijn motiveerde het enorm om door te gaan, ondanks dat ik helemaal gaar was probeerde ik te pushen waar het kon. Eenmaal boven was er geen verzorgingspost, maar volgt een afdaling (en blijdschap) van 3,5 km en een rits aan korte klimmetjes en dalingen. Richting de laatste verzorgingspost is het vervolgens nog 2km vlak en kom ik aan in Rosheim. Met nog 7 km te gaan wist ik in ieder geval dat ik het zou halen. Ook al kon ik al een uur niet meer eten of drinken. Daarom had ik dus ook genoeg voor het laatste stuk. Het doel om binnen 14 uur te finishen was nog haalbaar dus na 2 minuten loop ik de post weer uit voor het laatste stuk.
Hier volgt nog een hele zware klim 150m over 1,3km. Ik wandel gewoon door en met nog 4km begint mijn hoofdlamp wat problemen te vertonen en kan die alleen nog maar op de laagste stand. Met bijna geen licht probeer ik zo goed en snel mogelijk af te dalen. Met nog 2,5km merk ik dat er iemand op mij inloopt en ik probeer deze zo lang mogelijk voor te blijven, zodat kan blijven profiteren van zijn licht. Bij km 1,9 haalt hij mij in en vraagt of we samen naar de finish gaan. Ik zeg merci! En samen gaan we de laatste 700m klimmen (31hm voelt als 100) om daarna nog 1km af te dalen naar de finish.
Daar kom ik samen met mijn redder na 13 uur en 47 minuten over de finish. Het deel waarin ik strompelend door het finish gebied loop zal ik achterwege laten. Ik heb genoten van de wedstrijd en heb weer een paar mooie verhalen kunnen toevoegen.